Veterinaire stages in het buitenland

Ben je 5e- of 6e-jaars student Diergeneeskunde en wil je graag meer praktische ervaring opdoen in het castreren en steriliseren van honden en katten? Of ben je een pas afgestudeerde dierenarts en wil je je inzetten voor de diergezondheid in ontwikkelingslanden?

Er zijn verschillende mogelijkheden om als student of pas afgestudeerd dierenarts je veterinaire kennis in de praktijk toe te passen en daarbij een grote groep dieren te helpen. Zo kunnen verschillende dierenasielen en -opvangcentra in het buitenland jouw hulp goed gebruiken. De voorzieningen voor het goed kunnen uitoefenen van de diergeneeskunde zijn in het buitenland lang niet altijd zo goed als hier.

Sinds september 2013 werkt stichting DIO actief samen met dierenstages.nl. Stichting DIO geeft studenten en dierenartsen die voor een vrijwillige veterinaire stage naar het buitenland gaan, de mogelijkheid om (gratis) medische spullen, zoals hecht- en verbandmateriaal, (non-)steriele handschoenen en instrumenten, mee te nemen, zodat er zo goed en hygiënisch mogelijk behandeld kan worden.

Deze (medische) materialen kunnen op afspraak opgehaald worden in het DIO-kantoor, Yalelaan 1 te Utrecht. Om hiervoor een afspraak te maken, kan gemaild worden naar dio@dio.nl.

Deel je ervaring!
Ben je op veterinaire stage geweest, vertel ons dan nu je verhaal en maak anderen net zo enthousiast!
Je kunt je verhaal e-mailen naar dio@dio.nl o.v.v. veterinaire stage en dan plaatsen wij hem hier op de website.

 

Lees hieronder de bijzondere verhalen van veterinaire stages!

Janke Maat en Freek Thomassen | Illula, Kenia

Kenia 4In februari en maart hebben Freek Thomassen en Janke Maat twee maanden op een boerderij in Illula, een dorpje in het westen van Kenia gewerkt. Stichting DIO werd in november benaderd door twee Nederlandse organisaties die daar een project van Kenya Albino Child Support (KACSU) ondersteunen. Hieronder een verslag van hun ervaringen.

De boerderij in Illula heeft 7 HF/Ayrshire koeien (met namen als Hilde, Laura en Bianca) en een stuk of 40 kienyeji (indiginous) kippen. Daarnaast zijn er nog een stuk of 6 schapen, parelhoenders en twee ganzen. Het doel van de boerderij is tweeledig; er moet winst gemaakt worden zodat het schoolgeld en medische zorg voor de 50 albinokinderen op de school bekostigd kan worden. Ook is de boerderij een trainingsfarm waar studenten die daar interesse voor hebben na de middelbare school praktisch een boerderij leren runnen. Ons doel was om de huidige studenten een aantal trainingen te geven en met name te onderzoeken hoe de boerderij winstgevend kon worden.

Naast onze eigen bedrijfsanalyse hebben we ook veel gebruik gemaakt van een dierenarts in de buurt, een dairy consultant die we tegenkwamen op de landbouwbeurs, studenten die daar stage liepen en een aantal docenten vanuit Nederland.
Uiteindelijk ontstond er langzamerhand een plan. De koeien gaven vooral zo weinig melk (3 – 8 liter per dag) omdat ze een soort gehakseld stro voeren. Door dat ‘stro’ te behandelen met ureum en melasse, en een dag of 7 te laten prefermenteren wordt het eiwit beter beschikbaar voor de koe. Dit is een tussenoplossing, want uiteindelijk is het inkuilen van een olifantengras (napiergras) gemakkelijker, eiwitrijker en veel efficiënter in opbrengst per hectare. Omdat het droogseizoen is in maart, konden we helaas niet beginnen met het planten daarvan, dus dat is na ons vertrek gebeurd. De koeien bleken geen van allen drachtig en een aantal dieren waren al 480 dagen in lactatie. Als wij hielpen met het scannen van de koeien van een bedrijf in de buurt, mochten we één van de weinige echoapparaten in de buurt gebruiken. Dus zo stonden we op een zondagmiddag onze koeien te scannen en gelukkig bleken er twee koeien drachtig.

De kippen vormden een erg gevarieerde koppel in alle mogelijke kleurslagen en op geen enkele manier ooit geselecteerd. Toch doet dit kienyeji ‘ras’ het erg goed in Kenia, omdat mensen de eieren van leghennen niet lekker vinden. Die hebben namelijk lichtgele eidooiers en de kienyeji kippen een mooie gele. Dat dit puur een voerkwestie is, was voor veel mensen een openbaring. Eerst hebben we alle niet-productieve hennen en het overschot aan hanen verkocht, waarna we van dat geld 20 stuks nieuwe leghennen konden kopen. Toen die netjes elke dag een ei begonnen te leggen, was iedereen blij verrast. Na een dag of vijf kregen de leghennen helaas verschijnselen van Coryza en pas na twee behandelingen begonnen ze weer een beetje te leggen. Voor de kippen hebben we ook een broedmachine in werking gezet, met een capaciteit van 176 eieren. De resultaten daarvan zijn nog niet optimaal, maar de markt voor de ‘improved kienyeji’ kuikens is goed en de studenten kunnen hier veel van leren.

Al met al hebben we denken we goede adviezen op kunnen stellen voor de boerderij, en de productieresultaten zijn al stijgende. Daarnaast was het werken op de boerderij een fantastische ervaring en hebben we veel dingen geleerd: dat ‘walking distance’ een breed begrip is, uji (maispap) best lekker is als je honger hebt en het ringen van een volwassen stier zonder verdoving prima lukt, als je maar genoeg Kenianen hebt.

Kenia 1 Kenia 2 Kenia 3

Gaëlla van Walraven | Bali Animal Welfare Association

BAWA GVW logoBali Animal Welfare Association (BAWA) is een organisatie die zich bezig houdt met voornamelijk honden op Bali en opgericht door de Amerikaanse Janice Girardi. Zij verleent eerste hulp aan honden, maar ook aan allerlei andere dieren, zoals katten, apen of slangen. BAWA redt de straathonden die zich in de meest erbarmelijke omstandigheden bevinden, en opereren deze indien nodig. Zij wil het leven van de straathonden verbeteren, maar ook ervoor zorgen dat de populatie niet te groot wordt door castraties uit te oefenen. BAWA probeert educatie te geven over hoe men moet omgaan met honden, want op het eiland van de goden heeft bijna iedere Balinees weer een andere opvatting over de plaats van de hond. Zij wil de jeugd raken over de verzorging, en herplaatst zoveel dieren als mogelijk in vooral Balinese gezinnen die van dieren houden en hebben geleerd ze te onderhouden.

GVW GVW GVW

BAWA doet dit met behulp van sponsors, er zijn verschillende individuele sponsoren en funds zoals de Bali Street Dog Fund, die samen met BAWA de educatie en castratie projecten opzet. BAWA is voornamelijk in Ubud, het kunstenaarsdorpje, waarbij zij in de buurt the ‘doggiehouse’ heeft. Hier heb ik zelf een kijkje genomen, en met vele lieve puppies geknuffeld. Ze hebben vaak verhalen die je maar liever niet horen wilt, maar zijn desalniettemin erg open naar nieuwe mensen.

De organisatie heeft ook verschillende winkels verspreid over Bali, zoals in Sanur. Hier verkoopt zij T-shirts, sieraden of tassen die zij van grote sponsors krijgt, om de organisatie te kunnen financieren.
Ik ben zelf vorig zomer naar Bali geweest en had daar kennis gemaakt met BAWA en hun idealen. Afgelopen kerstvakantie ben ik terug geweest met spullen van DIO om de organisatie te helpen met hun eerste hulp, castratie en vaccinatie acties en de medewerkers waren hier heel blij mee. Ik wil zelf graag nog een keer terug gaan om als vrijwilliger te helpen.

GVW GVW GVW GVW

GVW
Op Bali is rabiës een groot probleem; veel honden hebben het en kunnen ook de lokale bevolking aanvallen. Er zijn wel vaker situaties dat een gebeten persoon aan rabiës overleden is. Ook zijn er heel veel drachtige teven die elke keer opnieuw een nest krijgen, waardoor de populatie groter wordt. De Balinese hond is een ras die heel verscheidend is en bij mensen in de buurt leeft, maar ook erg onafhankelijk is. BAWA probeert dit ras en het welzijn van het dier te beschermen, en daarmee ook van het welzijn van de mens te verbeteren.

Gaëlla van Walraven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *